رمز را فراموش کرده اید؟

تقدیم به دوست مجازی


ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﺎن ﺷﺐ ﺑﻮدم

او از ﻟﺐ و از روﺳﺮی ﻣﯽ ﮔﻔﺖ
در ﻣﻦ زﻧﯽ ﺑﺎ درد ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪ

او از ﻓﻨﻮن دﻟﺒﺮی ﻣﯽ ﮔﻔﺖ

ﻣﯽ ﮔﻔﺖ و ﻣﻦ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﺧﻨﺪﯾﺪم

ﻣﯽ ﮔﻔﺖ و ﻣﻦ ﺻﻮرت ﺧﺮاﺷﯿﺪم

ﻣﯽ ﮔﻔﺖ و ﻣﻦ ﻣﺮداﻧﻪ پﻮﺷﯿﺪم

ﻣﯽ ﮔﻔﺖ و زﻟﻔﻢ را ﺗﺮاﺷﯿﺪم

ﻣﯽ ﮔﻔﺖ و ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ وﻟﯽ اﻓﺴﻮس

دﻧﯿﺎی ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻔﺎوت داﺷﺖ

ﻣﻦ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ رﯾﺸﻪ ﻣﯽ دادم

او اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺗﺮ ﺗﺒﺮ ﺑﺮداﺷﺖ

دﻟﮕﯿﺮم از دﻧﯿﺎی ﻧﺎﻣﺮدی

ﮐﻪ ﺑﻐﺾ ﯾﮏ زن را ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﺪ

آﻏﻮش ﻣﻦ آن ﺟﻨﮕﻞ ﺑﮑﺮی ﺳﺖ

ﮐﻪ راﻩ آﻫﻦ را ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﺪ

ﮔﻔﺘﻢ ﺟﻬﺎن ﻧﺎﻣﺮد ﻧﺎﻣﺮد ﺳﺖ

ﻧﺎﻣﺮد ﯾﻌﻨﯽ پﻮل داروﻫﺎم

ﻧﺎﻣﺮد ﯾﻌﻨﯽ ﻗﺒﺾ آب و ﺑﺮق

ﻧﺎﻣﺮد ﯾﻌﻨﯽ درد زاﻧﻮﻫﺎم

ﻧﺎﻣﺮد ﯾﻌﻨﯽ ﺧﺎﻧﻪ ای ﺑﯽ ﻣﺮد

ﻧﺎﻣﺮد ﯾﻌﻨﯽ دﺳﺖ ﺧﺎﻟﯽ، آﻩ

وﻗﺘﯽ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﺑﭽﻪ ات ﺑﯿﻤﺎر

اﻓﺘﺎدﻩ روی ﺗﺨﺖ درﻣﺎﻧﮕﺎﻩ

ﻧﺎﻣﺮد ﯾﻌﻨﯽ ﮐﯿﺴﻪ ی ﺳﯿﻤﺎن

ﺑﺮ روی دوش ﻃﺎﻗﺖ ﺑﺎﺑﺎ

ﻫﯽ ﺑﺮﺟﻬﺎ ﻗﺪ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪو

ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻗﺎﻣﺖ ﺑﺎﺑﺎ

ﻧﺎﻣﺮد ﯾﻌﻨﯽ ﺟﻨﮓ در ﺑﯿﻦ

ﯾﮏ ﻣﺸﺖ ﺣﺰب ﺑﺎد و ﺗﺮﺳﻮﻫﺎ

در ﺧﻮن ﮔﺮﻣﻢ ﻏﻮﻃﻪ ور ﺑﻮدم

ﺑﺮ ﺟﺎﻧﻢ اﻓﺘﺎدﻧﺪ زاﻟﻮﻫﺎ

آﻩ از ” ﺟﻬﺎن ﺳﺴﺖ و ﺑﯽ ﺑﻨﯿﺎد ”

ای وای” از اﯾﻦ ﻓﺮﻫﺎد ﮐش فرياد "

ﻧﺎﻣﺮد ﯾﻌﻨﯽ ﺟﻮی ﺧﻮن در ﺷﻬﺮ

ﯾﻌﻨﯽ ﺧﯿﺎﺑﺎن اﻣﯿﺮ آﺑﺎد

ﻧﺎﻣﺮد ﯾﻌﻨﯽ ﺧﺎﻧﻪ ای ﺑﯽ سقف

ﯾﻌﻨﯽ ﺧﺪای ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﮐﺎر

ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ی آن ﺗﻦ ﻓﺮوﺷﯽ ﮐﻪ…

ای ﺗﻒ ﺑﻪ ﺗﻮ دﻧﯿﺎی ﻻﮐﺮدار

ﻣﺎدر ﻣﺮا ﺑﺎ ﺑﻮﺳﻪ راﻫﯽ ﮐﻦ

ﻣﻦ از ﻣﺴﯿﺮم ﺑﺮﻧﻤﯿﮕﺮدم

ﻣﺎدر ﺗﻮ ﮔﻔﺘﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﺳﺨﺖ اﺳﺖ

ﮔﻔﺘﯽ وﻟﯽ ﺑﺎور ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم

ﺷﺎﻋﺮ ﺷﺪﯾﻢ و درد را دﯾﺪﯾﻢ

او از ﻟﺐ و زﻟﻒ زن ﻣﯽ ﮔﻔﺖ

ﻣﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎن از درد ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ

او ﻫﻤﭽﻨﺎن در وﺻﻒ ﺗﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ


کلمات کلیدی: ,,,,,,


بلاگ های مشابه با موضوع این بلاگ: